a) Een fotodiode genereert een signaal dat ofwel helderder is dan de thermische achtergrond (een 1) ofwel zwakker dan de thermische achtergrond (een 0). Alleen de waarnemer die het signaal snel genoeg kan waarnemen, kan het onderscheiden van de achtergrond.
b) Schematische weergave van de proefopstelling. De effectafhankelijke emissie van een midden-infraroodfotodiode bij 294 K (21°C) wordt afgebeeld op een nominaal identieke fotodiode bij 200 K (-73°C) en geregistreerd. (afb: Michael Nielsen et al./Light: Science & Applications)
Australische onderzoekers zouden een originele en bijzonder effectieve technologie (onbreekbare?) hebben ontwikkeld om de uitwisseling van informatie tussen apparaten te beschermen. Door de signalen te laten ‘verdwijnen’ te maken, zouden ze niet zichtbaar zijn voor e-krakers.
De gebruikelijke methoden voor het beveiligen van gegevens tijdens een overdracht bestaan uit het verbergen ervan tussen andere gegevens of het versleutelen ervan om ze onleesbaar te maken. Deze nieuwe techniek, signatuurloze warmtestraalcommunicatie, zou het mogelijk maken om de gegevens te verbergen in de ‘omgevingswarmte’.
Door op deze manier te werk te gaan, wordt het voor een waarnemer onmogelijk om te weten dat er een gegevensuitwisseling plaatsvindt. Omdat de communicatie wordt gemaskeerd door warmte, zijn de signalen onmogelijk te onderscheppen en dus onmogelijk te kraken, zo is het verhaal. Alleen een ontvanger met de juiste spullen kan het verborgen bericht ontcijferen. Mij(=as) lijkt het verhaal iets te veel op dat van de onzichtbare inkt, maar ik wil het verhaal niet meteen kapot maken.
Gebaseerd op dit principe gebruikten ze speciaal ontworpen warmtestralende diodes om patronen te creëren die verdwijnen in de natuurlijke infraroodruis die door elk warm object wordt uitgezonden. Op deze manier wordt de overdracht onzichtbaar. Bovendien kan de informatie die door deze diodes wordt verborgen, ook nog eens worden versleuteld met traditionele methoden, wat een extra beveiligingslaag toevoegt.
Overdrachtsnelheid
Tot nu toe zijn onderzoekers erin geslaagd om op deze manier 100 kilobit data per seconde over te dragen tijdens laboratoriumexperimenten. Op de lange termijn zouden de overdrachtssnelheden echter aanzienlijk kunnen en moeten toenemen. Door grafeen te gebruiken in plaats van het halfgeleidermateriaal dat momenteel in diodes wordt gebruikt, hebben onderzoekers vastgesteld dat het mogelijk zou zijn om snelheden te bereiken in de orde van één gigabit per seconde, of zelfs enkele tientallen gigabits.
Bron: Futura-Sciences